Çocuğa Koşulsuz Sevgi ve Saygı: Yetenekli Çocuğun Dramı Üzerine Düşünceler

                                                  

“Yetenekli Çocuğun Dramı” ismi ilk bakışta farklı alanlarda yetenekli çocukları ve yaşadıkları zorlukları çağrıştırıyor. Oysa okumaya başladığımızda görüyoruz ki yetenek kelimesi çok daha ağır bir anlam taşıyor. Burada kastedilen, anne-babalarının beklentilerine uyum sağlamak uğruna kendi benliğini gizleyip sahte bir kimlik geliştirmek zorunda kalan çocukların “yetenekleri.”

Anne babalarının gözünde “kusursuz” görünebilmek için duygularını bastıran, kendini yaşayamadığı için kaybolan bu çocuklar, ileride aynı döngüyü kendi çocuklarına da aktarabiliyor. Alice Miller, kitabında tam da bu noktaya değinerek, bu kısır döngünün nasıl kırılabileceğini gösteriyor. Kısa ama zor bir kitap; çünkü her satırında bizi geçmişimize götürüyor, şimdimizi sorgulatıyor ve çocuklara yaklaşımımızı yeniden düşünmeye davet ediyor. Günlük güneşlik bir kitap değil belki, ama kesinlikle aydınlatıcı bir yolculuk.

Her çocuk, doğduğu andan itibaren annesiyle hem fiziksel hem de duygusal bir bağ kurar. Bu bağ, çocuğun dünyayı keşfetmesi, güven duyması ve sağlıklı bir benlik geliştirmesi için hayati öneme sahiptir. Ebeveynin görevi, çocuğunu en küçük yaşta bile ciddiye almak, onu olduğu gibi kabul etmek ve koşulsuz sevgiyle yaklaşmaktır. Koşulsuz sevgi, çocuğun davranışına bağlı olmayan sevgidir; ağlasa, hata yapsa ya da yaramazlık etse bile varlığını sürdürür.

Ne var ki bazı çocuklar, bu sevgiyi kazanabilmek için içlerinde bir “sahte kimlik” geliştirmek zorunda kalır. Dışarıdan uyumlu, sessiz ve kusursuz görünen bu çocuklar, aslında gerçek duygularını bastırmıştır. Bu durum ileride ilişkilerde boşluklara, yetersizlik duygularına ve içsel çatışmalara yol açar. Anne babalar çoğu zaman farkında olmadan bu döngüyü sürdürür. İşte kitap, tam da bu noktada farkındalık kazandırmayı amaçlar.

Alice Miller’a göre döngüyü kırmanın yolu, önce kendi çocukluk deneyimlerimizi fark etmekten geçer. Öfke ve yas sürecini yaşayarak, çocukken geliştirdiğimiz savunma mekanizmalarının artık gerekli olmadığını anlarız. Ancak o zaman yaralı da olsa sağlıklı bireyler olarak sevmeyi öğrenebiliriz. Ebeveyn, kendi yaralarıyla yüzleştiğinde, çocuğunu benzer bir yazgıdan koruyabilir. Bu süreçte profesyonel destek almak da çoğu zaman önemli bir adımdır.

Sonuçta koşulsuz sevgi ve saygı, her çocuğun doğuştan hakkıdır. Çocuğu olduğu gibi kabul etmek, onu ciddiye almak ve duygularını onaylamak hem çocuğun hem de ebeveynin ruhsal sağlığı için vazgeçilmezdir. Sağlıklı çocuklar yetiştirmek, önce sağlıklı bir anne-baba olmayı gerektirir. Ve bu da kendi iç dünyamızda bulacağımız farkındalıkla başlar.

Tutku METİN

Okul Öncesi Öğretmeni